Μία πρόταση για έντυπο...

Αυτό είναι ένα υπόδειγμα-πρόταση, για ένα έντυπο που δεν θα είναι εφημερίδα αλλά, υλικό διακινούμενο μεταξύ των (ολίγων ή, πολλών) συντακτών των κειμένων του και των (ολιγοτέρων ή περισσοτέρων) γνωστών τους.
(Τελευταία επεξεργασία: Τρίτη, 20/3/2012, 15:10)

1η σελίδα:

Αύξων Αριθμός Συλλογής Άρθρων (Α/ΑΣΑ) : ν

Ημερομηνία (Η/Μ): ...

Τις αγορεύειν βούλεται;

Βήμα επικοινωνίας και διαλόγου

μεταξύ των δημοτών Χολαργού-Παπάγου.

Το ανά χείρας είναι μία πρωτοβουλία

ορισμένων κατοίκων του Χολαργού-Παπάγου

οι οποίοι συμφωνούν με το κείμενο που ακολουθεί:

Υπάρχουν (εισέτι) άνθρωποι που επιθυμούν να επικοινωνήσουν με τους συνανθρώπους τους; Άνθρωποι που, όταν έχουν μία σκέψη, θέλουν να την κοινοποιήσουν; Δημότες που έχουν λόγο, ήτοι, αιτία και ικανότητα λεκτικής επικοινωνίας και θέλουν να την ασκήσουν μεταξύ των συνδημοτών τους;

- Ολίγοι;

- Ε, κάτι πρέπει να κάμουν, προτού να γίνουν ολιγότεροι...:

Να εύρουν οι μεν τους δε και να τους βοηθήσουν εις την άσκηση της επικοινωνίας και του διαλόγου, πέρα από τους περιορισμούς που επιβάλλει ή, υπαγορεύει η ενδεχόμενη ένταξη ενός εκάστου σε κάποιες επί μέρους ομάδες (κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές, εθνικές κτλ).

Η έλλειψη επικοινωνίας και ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ των μελών διαφορετικών ομάδων, αναπαράγει μία φαινομένη ορθότητα ιδεών εις το εσωτερικό τους, βασισμένη εις την φαινομένη απουσία αντιθέτων απόψεων. Και παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο: έκαστη μεμονωμένη ομάδα, να έχει “ορθές απόψεις” και, το σύνολο αυτών, εσφαλμένες – διότι, βεβαίως, η κατάσταση εις την οποία ευρισκόμαστε, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ορθών απόψεων... Το πιο παράδοξο είναι ότι υπάρχουν και “ορθές απόψεις”, μικρών ομάδων ή/και μεμονωμένων ανθρώπων... «Καθένας και ένα αξίωμα... μες στο κλουβί του», όπως λέγει και ο Σεφέρης τον οποίο, αν επιτρέπεται, θα παρερμηνεύσουμε λέγοντες πως, όταν λέγει «αξίωμα», εννοεί: «αναπόδεικτη βεβαιότητα».

Η υπέρβαση των διαφόρων εμποδίων και η ανοικτή αντιπαράθεση των απόψεων θα είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση των ορθών, εάν υπάρχουν τέτοιες και, εάν όχι, την κατάδειξη της σφαλερότητας όλων. Μέγα όφελος, παρόμοιο προς το όφελος ...του αυτοκράτορα του παραμυθιού ο οποίος, μόλις αντελήφθη ότι ήτο γυμνός, έπαυσε να γελοιοποιείται,... γλύτωσε και το πούντιασμα...

Χρειάζεται ένας χώρος ανοικτής αντιπαράθεσης ιδεών.

Πολλοί και διάφοροι “Δήμοι” ιδρύουν “δημοτικές αγορές” αλλ' ουδείς (εξ όσων γνωρίζουμε) έχει ιδρύσει μία «Αγορά του Δήμου» πράγμα που αποδεικνύει την ψευδεπωνυμία τους, καθόσον, (αληθεπώνυμος) Δήμος άνευ Αγοράς, δεν γίνεται. (Ούτε βέβαια και δημοκρατία άνευ δήμου.)

Η έλλειψη μίας «Αγοράς του Δήμου» (τουλάχιστον: «...της Πόλεως»), δεν γίνεται αντιληπτή διότι, αφ' ενός, ουδείς αισθάνεται την έλλειψη πραγμάτων που δεν γνωρίζει και, αφ' ετέρου, οι “συζητήσεις” που διεξάγονται (π.χ. στα καφενεία), κατ' απομίμησιν των τηλεοπτικών σκυλοκαβγάδων, υποκαθιστούν την ανάγκη διαλόγου και, ταυτοχρόνως, ακυρώνουν την χρησιμότητά του. Αυτές οι “συζητήσεις”, θεωρούνται πολύ χαριτωμένες όταν ομοιάζουν προς ...βίντεο-κλιπ. Εν τούτοις, τις προτιμούν πολλοί, εκείνοι που αδυνατούν να εκφραστούν με τις ολιγόλεπτες μοναχικές ομιλίες των συνελεύσεων, οι οποίες περνάνε από τις συμπληγάδες των τοιχωμάτων της ...κλεψύδρας. Αυτοί όμως, περιπίπτουν εις δοκιμασία δεινότερη: Η μεν Σκύλλα της φοβικής αντιλογίας αρπάζει και ...ροκανίζει τα επιχειρήματά τους, η δε Χάρυβδη της αδιαφορίας καταπίνει την όλη προσπάθειά τους. Φαίνεται πως η επίδραση της Κίρκης επί των ανθρώπων είναι διαχρονική, καθώς και η αξία της μυθολογίας...


2α σελίδα:

Ο γραπτός λόγος αναδεικνύεται εις ύστατο μέσον εκείνων που θέλουν να προβάλλουν ή, να εξετάζουν απόψεις. Τουλάχιστον, τόσον οι μεν, όσον και οι δε, μπορούν να το πράττουν με την ησυχία τους. Αυτοί, οι «μεν και οι δε», θα πρέπει, λοιπόν, να συνέλθουν και να συν/εργασθούν. Όταν συνέλθουν ή, όταν συνελεύσουν, θα συστήσουν μία συνέλευση. Ας την ονομάσουμε:

«Η συνέλευση των διαλεγομένων» ή «Η συνέλευση των βουλομένων αγορεύειν».

Εάν η συνέλευση αυτή (περι)ορίσει την θεματολογία ή, τις επιτρεπόμενες απόψεις ή, το δικαίωμα συμμετοχής κτλ, θα είναι μία συνέλευση κλειστή, ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα. Εάν δεν θέσει ουδένα σχετικό (περι)ορισμό, θα είναι ανοικτή ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, ανεξαρτήτως του αν είναι κλειστή σε άλλα ζητήματα. Αυτό σημαίνει ότι, η οιαδήποτε ομάδα, μπορεί να προβεί σε μία πρακτική ανοικτού, άνευ περιορισμών, διαλόγου, ανεξαρτήτως του αν θέτει άλλους περιορισμούς (π.χ. πρόσληψη μελών, συμμετοχή στις αποφασιστικές διαδικασίες κτλ). Σημαίνει ακόμη ότι, η επίκληση παρομοίων προσκομμάτων, είναι προσχηματική – π.χ. «εμείς είμαστε κόμμα, δεν θα γίνουμε λέσχη συζητήσεων...» κτλ. Αυτός που φοβάται τον διάλογο πρέπει να έχει το ελάχιστο θάρρος να το ομολογήσει. Και πράγματι, ορισμένοι το ομολογούν (εμμέσως πλην σαφώς): «Δεν μπορεί να έρχεται ο καθένας και να γράφει “κακά πράγματα”...» Τα «“κακά πράγματα”», μπορεί να είναι, ...«κομμουνιστικά», ...«αναρχικά», ...«εθνικιστικά», ...«φασιστικά» κτλ, κτλ, αναλόγως προς τις φοβίες ενός εκάστου, ήτοι, αναλόγως προς την αδυναμία του να τα αντιμετωπίσει. Τοιουτοτρόπως όμως, συμβάλλει εις την αναντίρρητη διάδοση των “κακών πραγμάτων”: «Ας τα λένε αλλού – όχι εδώ...», ψελλίζει, κάθιδρος και προσπαθεί να φτιάξει ένα «εδώ» που δεν είναι άλλο από την τρύπα όπου χώνει το κεφάλι της, η στρουθοκάμηλος. Διότι, στην κοινωνία, δεν υπάρχει «εδώ» ανεξάρτητο από τα «εκεί» που το περιβάλλουν...

Η «συνέλευση των διαλεγομένων», βεβαίως, θα συνίσταται από νοήμονες ανθρώπους οι οποίοι ενδέχεται να έχουν πολλές και ποικίλες απόψεις επί πολλών και ποικίλων θεμάτων, είτε εν συνόλω ή, καθ' ομάδας ή/και, κατά μόνας. Εάν, υπάρχουν ή, αν υπάρξουν ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος, εις τα οποία ομονοούν άπαντες, δεν υπάρχει αιτία διαλόγου. Εάν άπαντες ομονοούν ή, αν ομονοήσουν περί των θεμάτων που δεν θα εξετάζουν, επίσης δεν υπάρχει αιτία διαλόγου. Αλλ', είναι βέβαιον ότι, αυτά, δεν μπορούν να συμβούν άνευ διαλόγου. Και, είναι βεβαιότερον ότι, άνευ διαλόγου, δεν μπορούν να εξεταστούν τα ζητήματα εις τα οποία, οι διαλεγόμενοι, δεν ομονοούν.

Συμπέρασμα:

Δεν υπάρχει θέμα το οποίο αποκλείεται.

• Όποιος θέλει γράφει ό,τι θέλει να καταστήσει γνωστό ή/και αντικείμενο διαλόγου.
• Όποιος θέλει αναγιγνώσει ό,τι θέλει και τα άλλα τα “αγνοεί”.
• Όποιος θέλει απαντάει σε ό,τι θέλει και τα άλλα τα “αγνοεί”.

Και ανακύπτει ένα ερώτημα:

Πως μπορεί να γίνει αυτό στην πράξη; Τί θα γίνει εάν ο καθένας έρχεται με ένα κείμενο επί ενός θέματος επί του οποίου θέλει να ...ανοίξει κουβέντα;

Η απάντηση είναι απλή...:

«Ρεφενίζοντας και μη αμαρτάνοντας»:

Η ομάδα πρωτοβουλίας αποφασίζει (αυτό, μόνον) πόσο θα είναι το πλήθος των φύλλων και των αντιτύπων εκάστης συλλογής θεμάτων.

Έκαστος συντάκτης (ή/και, ομάδα συντακών) έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ένα ή δύο φύλλα εκάστης συλλογής κειμένων (2 ή 4 σελίδες - ώστε έκαστο άρθρο αρχίζει από δεξιά σελίδα).

Το πλήθος των φύλλων εκάστης συλλογής θα είναι γνωστό εκ των προτέρω: Π.χ.: 10 ή, 11 (20 ή, 22 σελίδες) εξαρτωμένου από τον αριθμό των φύλλων που χρησιμοποίησε ο τελευταίος συντάκτης.

Το κόστος εκάστης συλλογής διαιρείται δια του πλήθους των φύλλων ελαττωμένο κατά τα δύο πρώτα (αυτό εδώ και το επόμενο που θα είναι μόνιμα). Η επιβάρυνση που προκύπτει από τα έγχρωμα φύλλα, βαρύνει τον συντάκτη τους.

Έκαστος συντάκτης παραλαμβάνει το πλήθος των αντιτύπων που αναλογεί εις το ποσόν που έχει καταβάλει και τα διαδίδει σε όποιους επιθυμεί. Τοιουτοτρόπως διαδίδει τις απόψεις του και τις απόψεις των άλλων συντακτών της εν λόγω συλλογής. Το αυτό πράττουν όλοι, επ' ωφελεία όλων...


3η σελίδα:

Α.Σ.  1  2  3  4  5  6  7  8  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48

Α/Α Συλλογής Άρθρων (Α/ΑΣΑ): ν, Ημερομηνία (Η/Μ): ..., Σελίδα (Σ): 3 Όροι συμμετοχής, πρακτικά θέματα, διευκρινήσεις, παρατηρήσεις, σχόλια. Α) Το πρώτο που παρατηρούμε σε αυτό το φύλλο, είναι ότι έχει κάποιες ενδείξεις στο επάνω μέρος και μία αρίθμηση στα αριστερά του η οποία είναι η Αρίθμηση Σελίδας (Α.Σ.). Αυτά χρησιμεύουν (συν τοις άλλοις) για την περίπτωση που κάποιος θέλει να αναφερθεί ή, να σχολιάσει τις απόψεις ενός συγκεκριμένου συντάκτη ή αρθρογράφου. Π.χ: Ο κύριος τάδε (Α/ΑΣΑ: 5, Η/Μ: 4/10/2012, Σ: 12, Α.Σ. 23) γράφει:... Ή: Η φωτογραφία (Α/ΑΣΑ: 7, Η/Μ: 24/11/2012, Σ: 33, Α.Σ. 13 έως 33) μας δείχνει:... Κτλ. Εάν το κείμενο είναι δίστηλο μπορεί να προσθέσει το: (..., 1η ή, 2α στήλη). Εννοείται ότι αυτά δεν είναι απαραίτητα και, ενίοτε, είναι απρόσφορα, καθόσον προϋποθέτει την φύλαξη των προηγουμένων συλλογών από τον αναγνώστη. Απαραίτητη είναι η αντιγραφή του σχολιαζομένου κειμένου ή, το φωταντίγραφο της φωτογραφίας (ή, το αντίγραφό της εάν διατίθεται σε ηλεκρονική μορφή). Αλλ', η ακριβής παραπομπή, αίρει πολλές ενδεχόμενες αμφιβολίες περί της αξιοπιστίας του σχολιαστή. Έκαστος συντάκτης μπορεί να διαμοφρώσει τις σελίδες του (ενός ή δύο φύλλων που δικαιούται) κατά βούληση με μόνη υποχρέωση να περιλαβάνει εις αυτές την αριθμημένη στήλη στα αριστερά. Β) Ένας τηρητέος όρος, εκ μέρους των συντακτών, είναι η διάδοση απάντων των κειμένων εκάστης συλλογής. Δηλαδή, η αφαίρεση των κειμένων με τα οποία, ενδεχομένως, διαφωνούν, θεωρείται ανεπίτρεπτη και μπορεί να επιφέρει τον αποκλεισμό εκείνου την διαπράττει. Περί του αποκλεισμού αποφασίζουν οι συντάκτες της συλλογής από την οποία αφαιρέθηκαν τα κείμενα (όχι τα μέλη της ομάδας πρωτοβουλίας, εάν δεν είναι και συντάκτες). Γ) Η έκδοση φωταντιγράφων, κάποιας συλλογής, είναι εντελώς θεμιτή, τελεί όμως, υπό τον προηγούμενο όρο. Αυτό ισχύει, κυρίως, για τους συμμετέχοντες συντάκτες οι οποίοι, ενδεχομένως, θα χρειαστούν περισσότερα αντίτυπα από αυτά που έχουν λάβει κατ' αναλογία προς το μέρος της δαπάνης που έχουν καταβάλει (βλέπε προηγούμενη σελίδα, τέλος). Δ) Οι έντυπες συλλογές κειμένων δεν συνιστούν "εφημερίδα" και, άρα, δεν υπόκεινται στις σχετικές νομικές διατάξεις. Είναι ένα υλικό που διακινείται μεταξύ εκείνων που θέλουν να διεξαγάγουν κάποιο διάλογο ή, εκείνων που θέλουν να προβάλουν τις απόψεις τους προς λοιπούς συνδιαλεγομένους. Έκαστος εξ αυτών είναι αποκλειστικός υπεύθυνος για όσα γράφει και γι' αυτούς εις τους οποίους δίδει εκάστη συλλογή.

4η σελίδα:

Α.Σ.  1  2  3  4  5  6  7  8  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48

Α/Α Συλλογής Άρθρων (Α/ΑΣΑ): ν, Ημερομηνία (Η/Μ): ..., Σελίδα (Σ): 4 Όροι συμμετοχής, πρακτικά θέματα, διευκρινήσεις, παρατηρήσεις, σχόλια (συνέχεια). Ε) Ουδείς (παρ)εμποδίζεται να γράψει οτιδήποτε και ουδείς (παρ)εμποδίζεται να κρίνει τα γραφόμενα. Αυτό, μπορεί να γίνει στην ίδια συλλογή κειμένων ή, στην επομένη (ή, σε οποιαδήποτε άλλη), πράγμα που εξαρτάται μόνον από την σειρά προτεραιότητας με την οποία παραλαμβάνει τα κείμενα η ομάδα πρωτοβουλίας. Οι αναγνώστες των συλλογών, πρέπει να το γνωρίζουν αυτό, ώστε να μη θεωρούν ότι εκάστη συλλογή που έχουν ανά χείρας είναι "τελική". Αντιθέτως, πρέπει να θεωρούν ότι, ενδεχομένως, κάποια απάντηση εκκρεμεί, η οποία - γιατί όχι - μπορεί να είναι η δική τους... ΣΤ) Ο περιορισμός του όγκου των κειμένων (ένα ή, δύο φύλλα ανά συντάκτη) γίνεται για λόγους ισοτιμίας και για να προωθείται η "πολυφωνία" και να αποφεύγεται η πληκτικότητα. Εάν κάποιος "έχει να πει" περισσότερα, μπορεί (π.χ.) να ανακοινώσει κάποιο ιστολόγιο, εις το οποίο θα τα έχει γράψει. Μπορεί ακόμη να τα γράφει σε συνέχειες, πράγμα που απαιτεί την έκδοση της εκάστοτε επομένης συλλογής. Και επειδή, η έκδοση αυτή, απαιτεί την συμπλήρωση των φύλλων της προηγουμένης, ίσως να σκεφθεί πως ...του χρειάζεται να προτρέψει και κάποιους άλλους να γίνουν συντάκτες κειμένων... επ' ωφελεία της όλης προσπαθείας. Ζ) Εάν κάποιος αισθάνεται ότι η "(συν)ύπαρξη", εις την ίδια συλλογή κειμένων ή, εις την ίδια σειρά συλλογών, των δικών του κειμένων με τα κείμενα κάποιων άλλων, κείμενα "κακά" ή, "κακών" συντακτών, είναι... ασυμβίβαστη ή, τον θίγει, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα είναι δικό του. Εάν δεν ...αντέχει, αποχωρεί. Δεν απαιτεί την αποχώρηση ή, τον αποκλεισμό εκείνου που αντέχει. Εξ άλλου, οι "κακοί" πρέπει να στιγματίζονται. Όσοι όμως, στιγματίζουν εκείνους εις τους οποίους έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της υπεράσπισης του εαυτού τους, είναι δειλοί. Αλλ' είναι και βλάκες, διότι, αποκλείοντας τους "κακούς", τους δίδουν πρόφαση διά να αποκρύπτουν την "κακία" τους. Και η απόκρυψη που γίνεται σε ένα χώρο, διεκολύνει την φανέρωση που γίνεται σε κάποιον άλλο. Ο δε "κακός", όταν αντιλαμβάνεται πως έχει τοιούτους αντιπάλους, αποθρασύνεται και λέγει: «Δεν τολμούν να αφήσουν να μιλήσω»... «-Εμείς, δεν σε αφήνουμε ή, εσύ δεν τολμάς και προτιμάς να τα λες μόνο στους δικούς σου;» Αυτή, θα πρέπει να είναι η απάντηση... Η ομάδα πρωτοβουλίας φιλοδοξεί να προσελκύσει θαρραλέους και νοήμονες οι οποίοι, θέλουν να "πολεμούν" τα «κακώς κείμενα» και τα ...των "κακών", "κακά" κείμενα, (στα πλαίσια του Ε). Επομένως, πάσα γραπτή "κακία", θα πρέπει να θεωρείται ...προσφορά, καθόσον είναι άλλο πράμμα να απαντάς σε υπαρκτές θέσεις και άλλο, να (νομίζεται ότι) τις κατασκευάζεις με την φαντασία σου, κατά τρόπον ώστε να είναι εύκολη η απάντηση... και να (νομίζεται, επίσης, ότι) συμπεριφέρεσαι ως κατεργαρούλης...

5η σελίδα:

Α.Σ.  1  2  3  4  5  6  7  8  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48

Α/Α Συλλογής Άρθρων (Α/ΑΣΑ): ν, Ημερομηνία (Η/Μ): ..., Σελίδα (Σ): 5 Περιεχόμενα: (Τίτλοι άρθρων και μία μικρή περίληψη, υπ' ευθύνη των συντακτών τους.) 7η σελίδα: «Όλοι μαζί, μπορούμε...» Πως τα Σούπερ Μάρκετ, η Αρχιεπισκοπή και ο Σκάϊ μετατρέπουν, την "φιλανθρωπία", σε κεδροφόρα επιχείρηση. Συντάκτης: Αλεξίνοος. 9η σελίδα: «...» ... Κτλ...

7η σελίδα:

Α.Σ.  1  2  3  4  5  6  7  8  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48

Α/Α Συλλογής Άρθρων (Α/ΑΣΑ): ν, Ημερομηνία (Η/Μ): ..., Σελίδα (Σ): 7 «Όλοι μαζί, μπορούμε»: Η φιλανθρωπία συμφέρει... Κοινοπραξία: ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ, ΣΚΑΪ. Τα ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ σκέφθηκαν: «Όταν οι πελάτες μας δεν έχουν χρήματα, αγοράζουν λιγότερα ή, δεν αγοράζουν καθόλου. Μπορούμε να κάνουμε τους πρώτους να αγοράσουν περισσότερα, εάν τους πείσουμε ότι τα αγοράζουν για τους δεύτερους. Έτσι, η κατανάλωσή μας θα μειωθεί λιγότερο ή/και θα αυξηθεί... Όμως, μπορεί, αυτό, να γίνει δίχως να ξοδευτούμε; Δίχως να πληρώσουμε υπαλλήλους δια την συγκέντρωση και την διανομή και, ούτε καν, για διαφήμιση;» Η ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ, σκέφθηκε: «Εάν θέλουμε να προβληθούμε ως φιλάνθρωποι, έχουμε, τους πιστούς μας για να εργασθούν αλλά, πρέπει να δαπανήσουμε... -Ε,... ας σκεφτούμε κάτι άλλο: Ορισμένοι πιστοί θέλουν και μπορούν να δαπανήσουν αλλά είναι λίγοι... ενώ, στα Σούπερ Μάρκετ, πάνε όλοι... και, έχουν μάθει να επηρεάζονται από τις διαφημίσεις. Εάν γίνει μία διαφημιστική καμπάνια και πετύχει, τότε, εμείς θα θέσουμε στην υπηρεσία των Σούπερ Μάρκετ τους πιστούς μας και, τα Σούπερ Μάρκετ, θα θέσουν στην υπηρεσία μας τους πελάτες τους.» Ο ΣΚΑΪ, είπε: «Εγώ, βάζω την διαφημιστική καμπάνια» Και σκέφθηκε: «Αυτή την καμπάνια θα την κάνω, για την δική μου προβολή. Θα αυξήσω την τηλεθέαση και, άρα, τα έσοδά μου από τις διαφημίσεις. Θα αναβαθμίσω και τον “κοινωνικό” μου ρόλο και, άρα, θα γίνω πιο αποτελεσματικός παπαγάλος των εντολέων μου.» Και μαζεύτηκαν οι φίλοι, συμφώνησαν και, ...εν χoρώ, ανεφώνησαν: «Όλοι μαζί, μπορούμε...»   Συντάκτης: Αλεξίνοος.