Το κείμενο
που ακολουθεί αφορά “ειδικό κοινό”:
Εκείνο που έχει (κάποια) γνώση αυτών που
συμβαίνουν στη Συνέλευση των Συνελεύσεων,
στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Ύστατο
όπλο τους, η ανοργανωσιά μας.
(Χωρίς
προλόγους.)
Η
Συνέλευση των Συνελεύσεων,
μας θέτει ένα τριπλό ερώτημα:
1ον:
Θα την αφήσουμε να πάει όπως πάει;
– Μα,
κι' αν ακόμη μας ταίριαζε το να αφήνουμε
τα πράγματα στην τύχη τους, αυτό, θα
ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη ή, μάλλον
με συνειδητή κατάργηση. Λοιπόν:
2ον:
Θα την καταργήσουμε;
– Και
αν ακόμη το αποφασίσουμε, κανένας
δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση
να εξηγήσουμε όχι μόνο τον λόγο της
κατάργησης αλλά και τον λόγο για τον
οποίο επιχειρήσαμε κάτι το οποίο πρέπει,
τώρα, να καταργήσουμε. Μήπως, οι λόγοι
που είχαμε για να την δημιουργήσουμε,
ήταν παράλογοι ή, σφαλεροί, ή, έπαψαν
ξαφνικά. Ή, μήπως, θα πρέπει να αναζητήσουμε
τα σφάλματα που έχουμε κάμει, τουλάχιστον,
για να μη τα επαναλάβουμε όταν θα
αποφασίσουμε μία μελλοντική. – Ε,
αφού θα το μελετήσουμε που θα το
μελετήσουμε το πράγμα, γιατί, αυτή την
μελέτη, να μη την αξιοποιήσουμε για να
δούμε το τι μπορούμε να κάνουμε με, αυτήν
εδώ, που την έχει αρχίσει κιόλας; Άσε
δε που για να αποφασίσουμε την κατάργηση
θα πρέπει να επιλύσουμε το πρόβλημα του
αν μπορούμε να αποφασίζουμε. – Μα,
εάν αυτό το πρόβλημα επιλυθεί, η λύση
του, συνηγορεί υπέρ της διατήρησης και
της ανάπτυξής της.
Άρα,
το 3ο ερώτημα, έχει απαντηθεί προτού
να τεθεί:
Θα
προσπαθήσουμε να καταστήσουμε, την
Συνέλευση των Συνελεύσεων, άξια των
απαιτήσεών μας.
Τις
απαιτήσεις αυτές, θα πρέπει να τις
περιγράψουμε κατά τρόπο σαφή (σαφέστερο)
και πειστικό(τερο), ώστε να προκρίνουμε
τις λειτουργίες εκείνες που θα μας
επιτρέψουν την ικανοποίησή τους.
Προτού
να προχωρήσουμε, θα ήταν σκόπιμο να
επισημάνουμε ορισμένα σφάλματα,
παρανοήσεις ή/και παραλογισμούς που
έχουν ήδη επισημανθεί:
1η:
Η πιο παράλογη απαίτηση είναι το να
απαγορεύουμε σε μία συνέλευση ...να είναι
συνέλευση. Π.χ., εάν μία συνέλευση – εξ
ορισμού – λαμβάνει αποφάσεις, τότε, πως
μπορούμε να πούμε ότι αυτό δεν θα ισχύει
για την Συνέλευση των Συνελεύσεων;
Μήπως, μία τέτοια συνέλευση, δεν έχει
μέλη ή, μήπως, αποτελείται από μέλη τα
οποία έχουν απολέσει την ικανότητα ή,
το δικαίωμα να αποφασίζουν; Και, αν
«ναι», πώς συνέβη αυτό; Μήπως, η Τοπική
Λαϊκή Συνέλευση εις
την οποία μετέχουν, απαγορεύει στα μέλη
της αυτό το δικαίωμα ή, μήπως, έχει κάποιο
...μαγικό βοτάνι με το οποίο ...τα ποτίζει
και χάνουν την ικανότητα να αποφασίζουν
μόλις βρεθούν εκτός αυτής; Ή, μήπως,
...το μαγικό βοτάνι είναι αυτό που τους
δίδει, την ικανότητα να αποφασίζουν,
μόνον όταν μετέχουν στην Τοπική
Συνέλευση; Μα και αν ακόμη
είναι έτσι, τότε, κανένας δεν τους
εμποδίζει, στην Τοπική Συνέλευσή
τους, να αποφασίσουν να αγνοήσουν μία
απόφαση που θα ληφθεί στην Συνέλευση
των Συνελεύσεων ή/και να πράξουν
αντιθέτως προς αυτήν...
2α:
Μπορεί μία τοπική συνέλευση να αναστέλλει
(μερικώς) ...την ακοή των μελών της που
συμμετέχουν στην Συνέλευση των
Συνελεύσεων; Εάν όχι, τότε δεν πρέπει
να ακούγονται τοποθετήσεις όπως αυτή
(κάποιων εκπροσώπων): «Δεν είμαστε
εξουσιοδοτημένοι να ακούμε ανακοινώσεις
και, εάν γίνουν, θα αποχωρήσουμε».
3η:
Το αυτό ισχύει και για το δικαίωμα
ομιλίας μελών της Συνέλευσης τα οποία
δεν έχουν ...το μεγάλο αξίωμα να είναι
εκπρόσωποι κάποιων τοπικών συνελεύσεων.
«Έλεγχος από τα κάτω» δεν σημαίνει
«ακρωτηριασμός των παρυφών ή/και, των
παραφυάδων».
4η,
5η και λοιπές παρανοήσεις,
παραλείπονται... και πηγαίνουμε σε μία
τελευταία παρατήρηση:
Οι
ποικίλες “καταγγελίες”, μπορεί να
είναι χρήσιμες, παραγωγικές ή/και,
δημιουργικές.
Καλύτερες
είναι οι προτάσεις που καθιστούν, τις
καταγγελίες, περιττές.
(Π.χ.:
αντί του: «Το ιστολόγιο έχει τά δε
(“κακά”)...» το: «Προτείνουμε
δεί να (“καλά”)».)
Και
τώρα στο θέμα μας:
- Το ελάχιστο εις το οποίο συμφωνούμε όλοι, είναι ότι θέλουμε μία Συνέλευση προκειμένου να αλληλοενημερωνόμαστε.
- Η ελάχιστη ενημέρωση είναι αυτό που λέμε: «Παρουσίαση της δράσης της κάθε τοπικής Συνέλευσης».
Αλλά,
όταν το λέμε αυτό, δεν θα πρέπει να
εννοούμε, απλώς, ...μία πασαρέλα
παρουσιάσεων.
Εκείνο
που περιμένουμε από την κάθε συνέλευση
είναι η παρουσίαση των κοινωνικών και
πολιτικών διαστάσεων των ενεργειών
τους. Αυτά είναι που θα διοχετευτούν
ή/και θα διαχυθούν μέσα στην Συνέλευση
των Συνελεύσεων ώστε να προκαλέσουν
τις ζυμώσεις και τις αλληλεπιδράσεις
που όλοι έχουμε ανάγκη ώστε, οι επί
μέρους συνιστώσες ενός κινήματος «από
τα κάτω», να μετατραπούν σε μία ισχυρή
συνισταμένη. Εάν είναι έτσι, τότε,
βλέπουμε πως ακόμη και αυτή, η ελάχιστη
απαίτηση, που είναι η αλληλενημέρωση,
δεν μπορεί να γίνει ...εκ του προχείρου:
Π.χ.:
η ομαδοποίηση των πολλών και ποικίλων
δραστηριοτήτων των Λαϊκών Συνελεύσεων,
η τοποθέτηση εκάστης σε μία ή, περισσότερες
ομάδες, η κατάλληλη παρουσίαση όλων
αυτών ώστε να μπορέσουν τα μέλη της
Συνέλευσης των Συνελεύσεων να αποφασίσουν
ποίες από αυτές θα συζητηθούν στο σώμα
και ποίες, ενδεχομένως, θα πρέπει να
συζητηθούν σε επί μέρους θεματικές ή,
σε “διασυνελευσιακές” ομάδες είναι
ένα ζήτημα που απαιτεί μεγάλη μέριμνα
η οποία δεν είναι μόνον οργανωτική αλλά
και πολιτική.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα:
Πολλές
λαϊκές συνελεύσεις διοργανώνουν
“παζάρια” και τους δίδουν ποικίλες
ονομασίες (κοινωνικά, χαριστικά,
εναλλακτικά, αχρήματα κτλ). Οι ονομασίες
αυτές αντιστοιχούν προς το περιεχόμενο
που θεωρούν πως πρέπει να έχουν τα
παζάρια αυτά. Δεν χρειάζεται να μπούμε
σε λεπτομέρειες για να δείξουμε ότι
ευσταθεί ο ισχυρισμός πως:
Και
μόνον η ταξινόμηση ή, η κατηγοριοποίηση
παρομοίων πρωτοβουλιών απαιτεί μελέτη
και συνιστά μία απόφαση η οποία είναι,
το δίχως άλλο, και πολιτική.
Αλλά,
ας μας επιτραπεί να βεβαιωθούμε ότι,
αυτό, έγινε κατανοητό, κάνοντας ένα
ενδεικτικό επιμερισμό του παραδείγματος:
- Σε άλλη κατηγορία θα πρέπει να μπει ένα παζάρι που απευθύνεται σε αυτούς που «δεν γουστάρουν να είναι πελάτες κανενός...» (π.χ.: “Ιδεολογικοπολιτικής Παρέμβασης”).
- Σε άλλη κατηγορία εκείνο που προσανατολίζεται σε δημιουργία κοινωνικών καταναλωτικών συνεταιρισμών (π.χ.: “Βελτιώσεις στα Πλαίσια του Υπάρχοντος Συστήματος”).
- Σε άλλη, εάν γίνεται σε συνεργασία με τις “Δημοτικές Αρχές” (π.χ.: “Παρέμβαση για Ουσιαστικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης”).
- Κτλ.
Εννοείται
ότι, οι μέριμνες που αφορούν παρόμοια
θέματα, δεν θα γίνουν ...από μόνες τους
αλλά, θα χρειαστεί μία ομάδα ανθρώπων
– όπως και αν την ονομάσουμε αυτή, όποιο
και αν (προ)καθορίσουμε το περιεχόμενο
της δράσης της, όποιους ελέγχους ή,
ρήτρες ανάκλησης της λειτουργίας της
και αν θέσουμε.
Βεβαίως,
το αποτέλεσμα μίας συζήτησης/ζύμωσης
επί κάποιου θέματος, και αν ακόμη
καταλήξει σε μία (και ...όχι άλλη) θέση,
η θέση αυτή, δεν μπορεί να αποτελέσει
(υποχρεωτική) ντιρεκτίβα για όλες τις
Λαϊκές Συνελεύσεις. Διότι κάθε
μία γνωρίζει καλύτερα τον χώρο της και,
ακόμη καλύτερα, γνωρίζει την συνισταμένη
βούληση των μελών της. Εδώ, λοιπόν, εκείνο
που προσδοκούμε είναι η ανάπτυξη “ιδεών”,
κατά το μάλλον ή, ήττον, επεξεργασμένων,
ιδεών που θα προάγουν τον περαιτέρω
προβληματισμό και θα βοηθούν όλους να
κάνουν καλύτερα την δουλειά τους, χωρίς
να αποκλείεται μία μελλοντική σύγκλιση
ή/και σύνθεση.
Εκείνο
που, επίσης, δεν αποκλείεται να συμβεί
είναι μία απόφαση της Συνέλευσης
των Συνελεύσεων η οποία, χωρίς να
είναι δεσμευτική για τις τοπικές,
μπορεί να είναι... – Τί να είναι;;; –
Ε, να είναι όπως θα την εκλάβει κάθε μία
από αυτές: “Προτρεπτική”, “συμβουλευτική”,...
μία “σκέτη πρωτοβουλία”... κτλ. Μπορεί,
βεβαίως, και να την αγνοήσει ή, ακόμη,
και να την ...“καταγγείλει”, εάν νομίζει
ότι οι “προτροπές” οι “συμβουλές”
και οι “πρωτοβουλίες” είναι πράγματα
που πρέπει να καταγγέλλονται...
Και,
εδώ, θα πρέπει να επιμείνουμε, σχετικά
με την κατάχρηση των καταγγελιών:
Όλοι
γνωρίζουμε ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε
δεν είναι «αγγελικά πλασμένος» αλλά θα
πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι,
τόσο...οι “διάβολοι” όσο και ...οι
“άγγελοι”, όταν διαβάλλονται και,
μάλιστα, ατεκμηρίωτα, δεν γίνονται
“αγγελικότεροι” αλλά, “διαβολικότεροι”.
Τέλος,
υπάρχουν και αποφάσεις οι οποίες θα
είναι δεσμευτικές – το τονίζουμε
για να πάρουν ...την κρυάδα, όσοι συγχέουν
την ελευθερία με την ελευθεριότητα:
Π.χ.,
είναι αυτονόητο ότι, αφ' ης στιγμής, η
Συνέλευση των Συνελεύσεων,
απεφάσισε ότι,
η προσεχής (αυτή, εδώ) Συνέλευση, θα
πραγματοποιηθεί στις 2/6/2012, δεν μπορεί
μία Τοπική Λαϊκή Συνέλευση
να έρθει ...σε μία “Συνέλευση
Συνελεύσεων” που θα πραγματοποιηθεί
στις ...9/6/2012.
Αυτό,
το “απλοϊκό” παράδειγμα, δείχνει ότι,
το θέμα, είναι η αναγκαιότητα και οι
βαθμοί υποχρεωτικότητας των αποφάσεων
και όχι η εκ προοιμίου απόρριψη της
αναγκαιότητας αυτής. Διότι και αν ακόμη
πούμε ότι: «αυτό ήταν ένα καθαρά πρακτικό
ζήτημα», και ότι η υποχρεωτικότητά του
δεν είναι ...“επαχθής” δεν πρέπει να
ξεχνάμε δύο πράγματα:
Το
πόσο πολύ απασχόλησε την Συνέλευση
των Συνελεύσεων και το ότι υπήρξε
μία πρόχειρη διέξοδος στο ερώτημα της
συχνότητας της (ανά 5 εβδομάδες ή, ανά 2
μήνες;). Η συχνότητα
μίας συνέλευσης
αυτή, δεν είναι άσχετη προς την
πολιτική λειτουργία της (δεν θα
επεκταθούμε).
Το
δεύτερο ζήτημα που απασχόλησε την
Συνέλευση των Συνελεύσεων, το
σχετικό με την (εκ περιτροπής) μεταφορά
της στο Ελληνικό (δεν υπάρχει ουδεμία
αμφιβολία ότι) είναι ένα ζήτημα καθαρά
πολιτικό. Το αυτό ισχύει και για την
σχετική απόφαση. Άρα, εάν, κάποιες Τοπικές
Συνελεύσεις, ...δεν στείλουν εκπροσώπους
στο αποφασισμένο μέρος ή/και εάν τους
στείλουν στο άλλο (ή/και κάπου αλλού),
αυτό, δεν είναι ένα «καθαρά πρακτικό
ζήτημα»...
Έ,
τί να κάνουμε... όταν προκύπτουν
«ανυπέρβλητες πολιτικές διαφωνίες»; –
Να κρίνουμε αυτούς που τις προκαλούν
ή, αυτούς που τις θεωρούν σαν τέτοιες...
– Καλύτερα όμως, να (δια)κρίνουμε
τις πολιτικές διαφωνίες από ...τα πείσματα
και ...τα νάζια.
Στο
«διά ταύτα»:
Α...
όχι, αγαπητοί συναγωνιστές... Οι προτάσεις
που θα προέκυπταν ως συνέπεια «τούτων»
(των προλεχθέντων) απαιτούν την αποδοχή
τους (ή την διαφοροποίησή τους κτλ) και
την περαιτέρω μελέτη και προβληματισμό.
Έως
ότου να γίνει αυτό, οι προτάσεις μας δεν
θα είναι «διά ταύτα» αλλά, χωρίς
αυτά:
Οι
προτάσεις αυτές θα τεθούν ως ερωτήματα:
- Χρειάζεται (τουλάχιστον) ένα προεδρείο (ή/και μία γραμματεία) της Συνέλευσης των Συνελεύσεων; Π.χ., με θητεία από την στιγμή που θα εκλεγεί σε μία συνέλευση μέχρι που να εκλεγεί το νέο, στην επομένη.
– Εάν
«ναι», τότε, πρέπει να προβλεφθεί και
μία διαδικασία παράδοσης-παραλαβής των
σχετικών υλικών.
- Χρειάζεται η (“υπεύθυνη”) σύνταξη και έκδοση του ιστορικού ή, έστω, των πεπραγμένων της Συνέλευσης των Συνελεύσεων ώστε κάθε νέος συναγωνιστής να μην ενημερώνεται από τους ...“κολλητούς” του ή, από αυτούς που θέλουν να τον κάνουν “κολλητό” τους;
– Εάν
«ναι», τότε, χρειάζεται και μία συντακτική
ομάδα, το έργο της οποίας θα είναι
συνθετότερο (και πολιτικότερο) από το
έργο μίας ... περιληπτικής απομαγνητοφώνησης.
- Χρειάζεται ένα φόρουμ (το περιεχόμενο και οι αρχές λειτουργίας του οποίου πρέπει συζητηθούν και να συμφωνηθούν);
– Εάν
«ναι», τότε, πρέπει να προβλεφθούν
κανόνες εκλογής-θητείας-ανάκλησης-κτλ,
της διαχειριστικής του ομάδας. –
Όχι, να αναθέσουμε σε ...ένα “φορουμτζή”
κουμανταδόρο... διότι, η έλλειψη ελέγχου
φτιάχνει τους ανεξέλεγκτους...
- Χρειάζεται να ανοίξουμε «διαύλους επικοινωνίας» μεταξύ των διαφόρων Τοπικών Συνελεύσεων ως προς τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος ή, ακόμη – γιατί όχι; – ως προς τις, ενδεχόμενες ιδεολογικοπολιτικές τους διαμάχες;
– Εάν
«ναι», τότε πρέπει να δώσουμε
μία συγκεκριμένη μορφή και δομή σε
αυτούς του «διαύλους...»
και όχι να περιμένουμε
ότι θα τους υποκαταστήσει ...κάποιο
πουλάκι (το λέμε «πουλάκι»,
για να θυμίσουμε την
αγγλική παροιμία: «Birds
of a feather flock together»).
...
Εάν
συνεχίσουμε με το «τί
χρειάζεται»,
θα φτιάξουμε ένα κατάλογο που θα μοιάζει
με το γνωστό νανούρισμα:
«Νάχαμε,
τί νάχαμε».
«Διά»
(τα τελευταία)
«ταύτα»:
Καλούμε
τα μέλη της Συνέλευσης των Συνελεύσεων...
να συζητήσουν για να αποφασίσουν τι θα
συζητήσουν για να αποφασίσουν...
Μία παράδοξη
πρόταση.
(Σε
πρώτο πρόσωπο...)
Αποκαλώ,
την πρόταση, «παράδοξη» διότι είναι:
«παρά την δόξαν» πολλών.
Εννοώ
εκείνους που “τα ξέρουν όλα” ή, μάλλον,
εκείνους που δεν θέλουν να μάθουν τίποτε.
Και έχω παρατηρήσει το πόσο “φιλόπονοι”
γίνονται προκειμένου να υπερασπιστούν
την φυγοπονία τους. Προσφιλής τους
“επιχειρηματολογία”, εκείνη που
απορρέει από την βαθειά τους (ίσως
ασυνείδητη ή, ανομολόγητη) πεποίθηση
ότι, οι μόνες επιτρεπόμενες ενέργειες,
είναι αυτές που προκύπτουν από “το
φυσικό” των ανθρώπων (“αυθόρμητες”,
“αβίαστες” και άλλα χαϊδευτικούλικα).
Είναι
όμως, “στο φυσικό” του ανθρώπου να
σκέφτεται περί πολιτικών λειτουργιών
και περί του τρόπου οργάνωσής τους; Ή,
είναι μία ανάγκη επίκτητη και υπαγορευμένη
από τις συνθήκες της (κοινωνικής) ζωής
του; Λόγου χάριν, ξυπνάει κανείς, μεσ'
τ' άγρια χαράματα, από την αίσθηση μίας
τέτοιας ανάγκης, όπως, ξυπνάει από την
ανάγκη της ούρησης;;;
Η
απάντηση είναι, προφανώς, «όχι». Αλλ',
εδώ, χωρεί μία παρατήρηση:
Ακόμη
και η ικανοποίηση της ανάγκης της
ούρησης, συντελείται σύμφωνα με μία
συγκεκριμένη μεθοδολογία, εξειδικευμένη
ανά περίπτωση (είδος νυκτερινής ένδυσης,
διαρύθμισης της οικείας κτλ). Εάν δεν
τηρηθεί αυτή η μεθοδολογία, ο έχων την
ανάγκη της ούρησης, ...θα κατουρήσει το
βρακάκι του και τα σεντονάκια του. Την,
εν λόγω, μεθοδολογία την γνωρίζει διότι
την έχει διδαχθεί, μόνο που, αυτή την
διδαχή, την έχει λησμονήσει.
Εάν
η ικανοποίηση των φυσικών αναγκών
απαιτεί εκμάθηση, αυτή η εκμάθηση, μας
φαίνεται εξ ίσου φυσική... διότι δεν
μπορούμε “να κάνουμε κι' αλλιώς”. Εξ
άλλου, είναι μάλλον εύκολη, διότι είναι
προφανείς και σαφείς οι λόγοι που την
υπαγορεύουν: –Π.χ.:
«Και
να ουρήσω και να μη μουσκευτώ.»
Πώς
τίθεται ένα αντίστοιχο ερώτημα, σχετικό
με την μεθόδευση των πολιτικών λειτουργιών;
–Π.χ.:
«Και
να οργανωθώ και μην αλλοτριωθώ.»
Η
απάντηση των φυγόπονων είναι:
«Να
μην οργανωθώ για να μην αλλοτριωθώ.»
Αλλά,
η ανοργανωσιά, προκαλεί την μεγαλύτερη
αλλοτρίωση...:
Διότι,
τα (νομιζόμενα ως) ελεύθερα άτομα,
υπόκεινται στις συνθήκες της ανοργανωσιάς
όπως τα ελεύθερα σώματα υπόκεινται στις
συνθήκες της βαρύτητας: Πέφτουν στο
βάλτο της αδράνειας και νομίζουν ότι,
το «πλαφ» που ακούγεται, είναι το
αποτέλεσμα της δράσης τους.
Οι
άλλοι, όσοι θεωρούν την οργάνωση ως
αναγκαία και όχι “φυσική”, δέχονται
ότι πρέπει να είναι και διδακτέα και
αναζητούν τρόπους ώστε να γίνει διδακτή.
Και
αν ακόμη ευρίσκονται σε πλήρη απορία,
δεν αδρανούν:
Παρατηρούν...
τα φαινόμενα γύρω τους... ερωτούν...
πληροφορούνται:
Π.χ.,
ένα μικρό παιδάκι δεν μπορεί να πετάξει
στον αέρα ένα πορτοκάλι και να το
ξαναπιάσει... ενώ, ένας ζογκλέρ, καταφέρνει
να το κάνει (π.χ.) με πέντε μπάλες.
Δεν
χρειάζεται να ρωτήσουμε για να
πληροφορηθούμε ότι, ο ζογκλέρ, δεν έμαθε
εξ αρχής να παίζει και με τις πέντε
μπάλες... Άρχισε με μία, συνέχισε με δύο
κ.ο.κ.
Όσοι
θέλουν να λειτουργήσει η Συνέλευση των
Συνελεύσεων, θα πρέπει, πρωτίστως να
εξετάσουν το πως λειτουργεί η Τοπική
τους Λαϊκή Συνέλευση και να δουν το κατά
πόσον οι λειτουργίες της είναι κατάλληλες
για να συσταθεί μία Κοινή Συνέλευση
μεταξύ δύο Συνελεύσεων. Δηλαδή το κατά
πόσον, αυτές οι δύο, μπορούν να
συλλειτουργήσουν. Η δεύτερη Συνέλευση
θα πρέπει να επιλεγεί με κριτήριο την
συμβατότητα των τρόπων (συν)λειτουργίας
και όχι (κατ' ανάγκη) την ιδεολογικοπολιτική
ομοιότητα ή, την γειτονία τους. Ως προς την διαδικασία, αυτή θα είναι η καταλληλότερη κατά τον τρόπο που θα διαπραγματευτούν και θα συμφωνήσουν (προϋποτιθεμένου του πρώτου κριτηρίου που είναι η συμβατότητα). Π.χ μπορούν να επιλέξουν εκπροσώπους
(ισοπληθείς ή, κατ' αναλογία προς το
πλήθος των μελών εκάστης) οι οποίοι θα
συνεδριάσουν παρουσία των μελών (όσων
θέλουν) των δύο συνελεύσεων. Στην
συνεδρίαση αυτή, εκτός των εκπροσώπων,
(ίσως να) μπορούν να συμμετέχουν και
άλλα μέλη των δύο συνελεύσεων. Βεβαίως, θα
τεθούν διάφορα ερωτήματα, λόγου χάριν,
περί της ισοτιμίας της συμμετοχής τους
(π.χ. δικαίωμα ισόχρονου ή ανισόχρονου
λόγου, δικαίωμα ψήφου ή, όχι κτλ). Στα παρόμοια ερωτήματα, άλλοι απαντούν (όπως μπορούν), άλλοι κάνουν (όσο μπορούν) σαν να μην τους έχουν τεθεί και άλλοι κάνουν ότι μπορούν για να μη τους τεθούν. Αυτό είναι που λέμε: «Καθείς κάμνει το κατά δύναμιν»...
Εννοείται
ότι μία κοινή συνέλευση δεν γίνεται
(μόνον) για να φτιάχνουμε κανόνες
“παιδαγωγικών παιχνιδιών”... έστω και
αν αναγνωρίζουμε την ανάγκη της
“παίδευσης”. Γίνονται για να συζητούμε
πολιτικά προβλήματα... Οι πολιτικές
συζητήσεις μπορεί να απαιτούν κάποιους
κανόνες αλλά, κυρίως, πρέπει να διέπονται
από αρχές... οι οποίες θα πρέπει να είναι
“κοινές” για τις δύο συνελεύσεις... –Ε,
γι' αυτό γίνεται η κοινή συνέλευση:
Για να (επι)κοινωνήσουν εκείνοι που
είναι φορείς κάποιων αρχών ή, εκείνοι
που θέλουν να γίνουν...
Δεν
χρειάζεται να πούμε περισσότερες
λεπτομέρειες... διότι (ή, αφού):
Μετά
το πέρας της συνεδρίασης, μπορούν τα παρευρισκόμενα μέλη, όλα μαζί ή/και μόνα (τους) τα μέλη εκάστης συνέλευσης, να κάνουν τις
παρατηρήσεις τους και να εξαγάγουν τα
συμπεράσματά τους ώστε, η επομένη κοινή
συνέλευση, να είναι καλύτερη:
Πιο
δημιουργική, πιο παραγωγική και πιο
αποτελεσματική.
...
(Όσοι
κουράστηκαν και μόνο που άκουσαν τα
προηγούμενα, ας μη συνεχίσουν...)
...
Εάν
τρεις συνελεύσεις έχουν συστήσει κοινές
συνελεύσεις, ανά δύο, και έχουν αποκτήσει
σχετική εμπειρία, μπορούν να συστήσουν
μία κοινή συνέλευση των τριών.
Η
διαφορά είναι μεγάλη. Ιδού (κάτι
σχηματοποιημένο):
Εάν
δέκα άνθρωποι (ομονοούντες ...“στο
περίπου”) προτείνουν κάτι σε άλλους
δέκα (ομονοούντες ...“στο περίπου”),
αρκεί να συμφωνήσει ένας από τους άλλους
δέκα ώστε, η πρόταση, να γίνει αποδεκτή.
Εάν
δέκα άνθρωποι προτείνουν κάτι σε άλλους
είκοσι, τότε, πρέπει έξι από τους άλλους
δέκα να συμφωνήσουν...
Εξ
άλλου, είναι πολύ πιο εύκολο να
επιχειρηματολογείς όταν απευθύνεσαι
προς “άλλους δέκα” από όταν
απευθύνεσαι προς “άλλους δέκα” και
“άλλους δέκα”, χωρίς να γνωρίζεις
επακριβώς σε ποιους “δέκα” ανήκει
κάθε ένας προς τον οποίον απευθύνεσαι
ή, σου απευθύνεται. Άρα, η επιχειρηματολογία
θα πρέπει να είναι καταλλήλως προσαρμοσμένη.
Γι'
αυτό θα πρέπει να έχουν προηγηθεί οι
συναντήσεις των “δεκάδων” ανά δύο.
Σημείωση:
Στο
(σχηματοποιημένο) παράδειγμα δεν
υπεισέρχονται διάφοροι ανασταλτικοί
παράγοντες όπως: καχυποψία ή, εμπάθειες
ή, ηγεμονισμοί κτλ κτλ.
...
(Όσοι
κουράστηκαν και μόνο που άκουσαν τα
προηγούμενα, ας μη συνεχίσουν...)
...
Όταν
η συνέλευση είναι κοινή, τεσσάρων ή,
περισσοτέρων συνελεύσεων, τότε, μπορούμε
να μιλάμε για μία “μικρή” Συνέλευση
Συνελεύσεων.
Εδώ,
δεν αρκεί η επιχειρηματολογία να είναι
«προσαρμοσμένη». Απαιτείται να είναι
γενικευμένη, δηλαδή, θεωρητική και
πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα
γίνεται ερήμην της επίγνωσης των
διαθέσεων των συμμετεχόντων αλλ' ότι,
οι διαθέσεις αυτές, θα διέπονται από
παρόμοιες αντιλήψεις...
Όσο
μεγαλώνει η “μικρή” Συνέλευση των
Συνελεύσεων τόσο μεγαλώνει και η ανάγκη
της ανάπτυξης των αντιλήψεων αυτών.
...
Εάν,
μία “μεγάλη” Συνέλευση των Συνελεύσεων,
γίνεται χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτε
από τα προηγούμενα, θα είναι όπως ακριβώς
η Συνέλευση των Συνελεύσεων του Παντείου
Πανεπιστημίου...
Εδώ,
η πρόταση τελειώνει.
Αλεξίνοος
