(Τελευταία μεταβολή: 24/12/2011, 3 μμ)
Ο αρχικός τίτλος αυτού του άρθρου ήταν:
«Η “επαναστατικότης” ως συσκευασία και ως περιεχόμενο».
Τον άλλαξα επειδή δεν ήθελα να προκαλώ τους συνομιλητές μου, οι οποίοι υπήρξαν η αιτία για την σύνταξή του.
Το θέμα της συνομιλίας ή, της συζήτησης ήταν σχετικό με την ορθότητα ή μη της κατάληψης ενός κτηρίου προκειμένου να στεγαστούν (όχι τόσο “άτομα” αλλά, κυρίως) συγκεκριμένες δραστηριότητες και λειτουργίες. Μεταξύ των λειτουργιών αυτών ήταν και η διδασκαλία... ή, για να το πω με τον όρο που χρησιμοποιήθηκε από μία των συνομιλητριών:
«Να κάνουμε μαθήματα σε παιδιά».
Θα θεωρήσω αυτονόητο ότι μεταξύ των μαθημάτων περιλαμβάνονται και τα σχολικά, επομένως, και τα μαθηματικά, άρα και η γεωμετρία την οποία θα χρησιμοποιήσω για να αναπτύξω τις σκέψεις μου.
Εξ όλων των μαθημάτων, επιλέγω την γεωμετρία, κυρίως, για τους εξής λόγους:
- Είναι η κατ' εξοχήν μαθηματική επιστήμη και τα μαθηματικά, θεωρούνται το πλέον “ουδέτερο” μάθημα (συγκρινόμενο προς άλλα όπως π.χ. η ιστορία ή, η γλώσσα). Αυτό είναι ψεύδος καθόσον η ανάπτυξη της ικανότητας του μανθάνειν (αυτό σημαίνει μαθηματικά) ή, η παρεμπόδισή της δεν είναι καθόλου ουδέτερο πράγμα...
- Από την άλλη, η γεωμετρία (γενικώς τα μαθηματικά) είναι σχεδόν αδάπανη (συγκρινόμενη με την φυσική ή, την χημεία που απαιτούν δαπανηρές συσκευές και όργανα για πειράματα).
Άρα η μείωσή της οφείλεται μόνον στη βούληση των υπευθύνων.
...
Αυτή, η γεωμετρία, θα είναι το «περιεχόμενο» (ή, μέρος του) το οποίο χρήζει «στέγασης». Είναι το «είναι», που αναφέρεται στον τίτλο.
Η «στέγη», ήτοι, το κτήριο, η εμφάνιση και η προβολή του καθώς και οι εμφανείς συνθήκες υπό τις οποίες θα τεθεί υπό την συγκεκριμένη χρήση είναι το «φαίνεσθαι» ή, η ...«συσκευασία» ή, το «περίβλημα» ή, «περικάλυμμα» κτλ.
Προκαταβολικώς λέγω, ότι εάν, ένα «απαναστατικό» περικάλυμμα, περικαλύπτει μία «συντηρητική» ή, και «αντιδραστική» λειτουργία, το όλο εγχείρημα, αποκαλείται «συγκάλυψη» της λειτουργίας αυτής, πράγμα που δεν συμβαίνει εάν το περικάλυμμα είναι ομοιοτρόπως ή ομιοιομόρφως συντηρητικό προς την «συντηρητική» ή, την «αντιδραστική» λειτουργία. Η συγκάλυψη είναι ένα είδος απάτης και είναι απατηλοί, εκείνοι που την διαπράττουν έστω και ακουσίως ενώ, αν την διαπράττουν εκουσίως, είναι απατεώνες. Η δε διάπραξη θεωρείται ως εκούσια απάτη εάν έχει καταδειχθεί ως τοιαύτη, ενώπιόν τους.
Ας το διασαφήσουμε εντελώς:
Εάν η “Ευκλείδειος Γεωμετρία” που διδάσκεται στα σχολεία είναι απατηλή (π.χ. πλαστογραφημένη κτλ) και κάποιος “καθηγητής” την διδάσκει τηρώντας πιστά το σχολικό βιβλίο, εξαπατά, τους μαθητές.
Εάν το διαπράττει εντός της σχολικής αίθουσας, οι μαθητές είναι κατά κάποιο τρόπο “ειδοποιημένοι” καθόσον, λίγο-πολύ, όλοι έχουν πάρει χαμπάρι το ρόλο του σχολείου. Εάν όμως, ο “καθηγητής” που το διαπράττει, ενεργεί στα πλαίσια μίας “επαναστατικής” πρωτοβουλίας και κάμνει ακριβώς τα ίδια πράγματα, τα περιβάλλει με επαναστατικό (ή, δημοκρατικό) “κύρος”. Αυτή είναι η συγκάλυψη. Διότι ο μαθητής, βλέπει όλη την “επαναστατική” ομάδα και, ενδομύχως, σκέπτεται:
«Βρε,... αυτά τα επαναστατικά τσακάλια... αν υπήρχε κάτι “σού-ξου μού-ξου”, δεν θα το κατάγγελναν;;; Βρε,... αυτοί... που τα καταγγέλνουν όλα(;!)...».
«Όχι, «όλα»... -Όλα, όσα δεν απαιτούν επιστημονική μελέτη...» (λέγω, εγώ, ο “κακεντρεχής”...)
Μήπως, η ίδια η “επανάσταση” δεν απαιτεί επιστημονική μελέτη;;;
Μήπως η επαναστατική ιδιότητα, αποκτάται δια χειροτονίας ή διά χρίσματος;;;
Μήπως μπορούμε να παραβλέψουμε αυτήν την εξέταση, παρ' ότι γινόμαστε καθημερινώς μάρτυρες τόσων, εντόνων διενέξεων μεταξύ “εντίμων” “επαναστατών”; Διενέξεων, κατά την διεξαγωγή των οποίων, οι μεν αμφισβητούν την επαναστατικότητα των δε;;;
...
Και αν ακόμη αμελήσουμε την οποιαδήποτε μελέτη,... και αν ακόμη δεχθούμε ότι “επαναστάτης” είναι αυτός που, απλώς, το δηλώνει, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από μία στοιχειώδη απαίτηση, ήτοι:
Ο ίδιος ο “επαναστάτης” να δύναται να χαρακτηρίσει τις πράξεις του. Και αν όχι με τρόπο απόλυτο - «αυτό είναι επαναστατικό» - τουλάχιστον, με τρόπο σχετικό - «αυτό είναι πιο επαναστατικό από εκείνο».
Ας δούμε λοιπόν δύο – ελλόγως - σχηματοποιημένες περιπτώσεις και ας σκεφθούμε ποία εξ αυτών θα χαρακτηρίσουμε ως: «αυτό» (που θα το δεχθούμε) και ποία, ως: «εκείνο» (που θα το απορρίψουμε).
α: Πρόσκτηση και καλλιέργεια μαθησιακών (ή, μαθηματικών) ικανοτήτων. (Εννοείται: Άνευ καταναγκασμού αλλά, προς ικανοποίηση της φυσικής ανάγκης του παιδιού.)
β: Μίμηση σχολικών δραστηριοτήτων. (Εννοείται: Καταναγκαστικών.)
(Τα εντός παρενθέσεων «εννοείται» χρειάζονται μεγάλη ανάλυση προκειμένου να εννοηθούν επαρκώς.)
Εάν επιλέξουμε το α και αν το αντιδιαστείλουμε προς το β, οι πάντες θα “συμφωνήσουν”, μηδέ των ίδιων των εκπαιδευτικών και ...των υπουργών παιδείας εξαιρουμένων. Η (“καθολική”) “συμφωνία” όμως, θα διαρκέσει εν όσω, τα α και β, είναι απλές, λεκτικές διατυπώσεις. Θα διαρκέσει, μέχρις ότου να δουν το πως θα (πρέπει να) γίνει το α... Όταν, το «πως», φανερωθεί, μπορεί να χωρίσει τους πρώην “συμφωνούντες” σε αποδεκτικούς και απορριπτικούς. Αυτό, ως προβλεπόμενο ενδεχόμενο θα πρέπει να έχει υπαγορεύσει το ίδιο το «πως»: Αν όχι την ουσία του, τουλάχιστον, την εμφάνιση ή/και, την “συσκευασία” του .
Ας δούμε, τώρα, δύο - παραλόγως - σχηματοποιημένες “συσκευασίες”:
Σ,α: Ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο το οποίο καταλαμβάνουμε, το σημαιοστολίζουμε επαναστατικά και το φρουρούμε,... το ναρκοθετούμε... και ό,τι άλλο κριθεί απαραίτητο για την διατήρησή του.
Σ,β: Ένα πολυτελές κτήριο, το οποίο μας το παραχωρεί ή, το εκμισθώνει για μας (π.χ.) κάποιο πλούσιο ίδρυμα ...ξέρω 'γω...: Ωνάση,... Μποδοσάκη,... Ροκφέλερ,... Αααα... να προσθέσω ότι μας δίδει και μία μηνιαία επιδότηση. (Αμ τί;;; τόσο ...“φαντασιακό κοινωνικό” κυκλοφορεί... Να μη πάρω κι' εγώ λίγο;;;)
Από τα δύο ζεύγη σχηματοποιήσεων προκύπτουν τέσσερις συνδυασμοί:
α - Σ,α.
β - Σ,α.
α - Σ,β.
β - Σ,β.
Οι συνδυασμοί αυτοί είναι, όλοι, “παράλογοι” - λόγω του παραλογισμού των Σ,α και Σ,β. Αλλά, ο “παραλογισμός” αυτός, αίρεται μόλις τα θεωρήσουμε ως “ακραίες” περιπτώσεις οι οποίες ορίζουν δύο κατευθύνσεις:
Προς την Σ,α ή, προς την Σ,β;...
Ο κάθε αναγνώστης, αυτού του κειμένου, μπορεί (αν δεν βαριέται) να φανταστεί και να αναλογιστεί τον κάθε ένα από τους τέσσερις προηγούμενους συνδυασμούς.
Πάντως, εμένα (για να γνωριζόμαστε κιόλας), μου φαίνεται σφόδρα γελοία η εικόνα μίας καθηγήτριας μαθηματικών, με γυαλάκια και μουστάκι, η οποία ...διακινδυνεύει, συμμετέχοντας σε μία κατάληψη, μόνο και μόνο για να επαναλαμβάνει το μάθημα που κάνει και στην τάξη...
Και θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι μία “συντηρητική” “συσκευασία” είναι καταλληλότερη για ένα “επαναστατικό” “περιεχόμενο” όταν, αυτό, αφορά μαθήματα σε μαθητές σχολείου. Αλλά, για να πω κάτι τέτοιο χωρίς να χαρακτηρισθώ ...“οπορτουνιστής”, θα πρέπει να προσδιορίσω το “περιεχόμενο” αυτό, εν προκειμένω, την γεωμετρία, και να μην αρκεστώ σε μία απλή δήλωση - όπως συνηθίζεται...: «Είναι επαναστατικό, επειδή το λέω/κάνω εγώ...»
*****
Ας εξετάσουμε λοιπόν, την ίδια την Ευκλείδειο Γεωμετρία.
Κατ' αρχήν, πρόκειται για την επιστήμη περί της οποίας, ο Πλάτων (όποια και αν είναι η γνώμη μας περί αυτού) έγραψε, ως θυρεό εις την είσοδο της Ακαδημίας του, το γνωστό:
«Μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω...», το οποίο καταλήγει:
«...δίκαιον γαρ και ισότης εστί γεωμετρία».
Αυτό, θα πρέπει να το προσέξουν καλά όσοι ομιλούν περί ισότητας και δικαιοσύνης, και δεν θέλουν να χρησιμοποιούν λέξεις κενές νοήματος... Το δίκαιο είναι αυτό που μπορείς να δείξεις (λεξικά). Και, την ισότητα, δεν μπορείς να την απαιτήσεις εάν δεν μπορείς να αποδείξεις ότι, η απαίτηση αυτή, είναι δικαία...
Η ανάπτυξη της γεωμετρίας (μαζί με την φιλοσοφία, τις τέχνες κτλ) δεν είναι καθόλου άσχετη με τις προϋποθέσεις που έπρεπε να είχαν πληρωθεί ώστε να ιδρυθεί η Αθηναϊκή Δημοκρατία...:
Διότι, πρώτ' απ' όλα, ο δήμος, διά να ορίσει κάποιους ως εντολοδόχους του, θα πρέπει να έχει εξασφαλισθεί η δυνατότητα αυστηρώς κυριολεκτικών διατυπώσεων. Και, οι μεν ...γεωμετρικοί, είναι εξοικειωμένοι με αυτές, οι δε αγεωμέτρητοι είναι ανεξοικείωτοι. (Η τυραννία δεν έχει τέτοιες απαιτήσεις διότι δεν έχει ούτε εντολοδόχους ούτε εκπροσώπους/αντιπροσώπους, ούτε υπολόγους ενώπιον του δήμου, οι οποίοι να πρέπει να ελέγχονται ως προς την ακρίβεια των λόγων τους...)
Αυτό, δεν είναι το μόνον:
Εκείνοι που αρέσκονται να ομιλούν περί αυτονομίας και αυτοθέσμισης, πρέπει να ξέρουν ότι, η γεωμετρία είναι υπόδειγμα αυτοθέσμισης και αυτονομίας.
Ας τα δούμε αυτά, με ορισμένα συγκεκριμένα παραδείγματα και, ας δούμε, επίσης, το πως παραβιάζεται σήμερα αυτός ο χαρακτήρας της γεωμετρίας:
Στην γεωμετρία τα μέτρα που “θεσπίζονται” προκύπτουν από τα ίδια τα μέσα που διαθέτει: Π.χ.:
Μέτρο μέτρησης των γωνιών είναι η ορθή γωνία...
Περί αυτής, λέγομε τα εξής:
«Ιδού πως ορίζεται» (παραλείπεται ο ορισμός) «και ιδού πως κατασκευάζεται με τα διατειθέμενα μέσα που είναι ο κανών και ο διαβήτης» (παραλείπεται η κατασκευή). Μετά ταύτα (και μόνον), έχουμε δικαίωμα να την χρησιμοποιούμε ως μέτρον μέτρησης όλων των γωνιών οι οποίες είναι δυνατόν να μετρηθούν δι' αυτού (παραλείπεται το ποίες είναι αυτές).
Η εισαχθείσα εις τα σχολικά βιβλία, “μοίρα”, ως δήθεν “μέτρο” μέτρησης των γωνιών, συνιστά ετερονομία και δη θρησκευτικού χαρακτήρα:
Διότι, απλούστατα, η “μοίρα”, δεν κατασκευάζεται με τον κανόνα και τον διαβήτη...
Ποίος, λοιπόν, εκτός από την “θείαν πρόνοιαν”, έχει μεριμνήσει διά να δοθεί, η “μοίρα”, εις τους ανθρώπους;;;
Ποίος, πάλιν, έχει μεριμνήσει ώστε ...μόλις φανταστούμε δύο σημεία... “στακ”, να υπάρχει μία ευθεία που να διέρχεται δι' αυτών;;; (Αυτό διδάσκει η σχολική - και όχι μόνον - γεωμετρία.)
Ο Ευκλείδης όμως, γράφει (στο πρώτο του αίτημα):
«(Αιτήσθω) από παντός σημείου επί παν σημείον ευθείαν γραμμήν αγαγείν.»
Δηλαδή, (εννοείται ότι) κάποιος θα το κάμει, αυτό... Θα την πάρει από το ένα σημείο και θα την άξει (κατευθύνει, οδηγήσει κτλ) στο άλλο... Ποίος θα είναι, αυτός, ο «κάποιος»;;; -Π.χ., ο μάστορας ο οποίος θα «“τραβήξει” ράμμα»... (Αυτή, δεν είναι η μοναδική περίπτωση όπου, οι μάστορες, συμπεριφέρονται “γεωμετρικότερα” απ' ό,τι οι σχολικοί μαθηματικοί...)
Η θρησκευτικού χαρακτήρα ιδεολογικοποίηση της γεωμετρίας έχει συνέπειες και επί των διδακτικών ικανοτήτων του “καθηγητή”:
Ο πιστός του σχολικού βιβλίου, όταν θέλει να σχεδιάσει στον πίνακα μία ευθεία διερχομένη δια δύο σημείων Α και Β, αναζητά “εκείνη” περί της οποίας είναι ...βαθέως πεπεισμένος ότι υπάρχει. Και, το μεν ασταθές του χέρι (κατευθυνόμενο από την ασταθή του νόηση) “υποκινείται” από την “ιδέα” που έχει περί της ...“υπαρκτής” ευθείας την οποία (αντί να ιχνογραφεί) ανιχνεύει, η δε ευθύτητά της “υποκύπτει” εις τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις της επιφανείας του πίνακα. Τελικώς, το αποτέλεσμα είναι τέτοιο ώστε υποχρεώνεται να αναφωνήσει:
«Έστω η ευθεία ΑΒ». Δηλαδή, διά της εντολής: «έστω», ως άλλος Μωυσής, μετατρέπει, φαντασιωτικά, τον ...όφιν, εις ευθύγραμμον ράβδον...
Ο συνεπής προς το αίτημα του Ευκλείδου, ενεργεί διαφορετικά:
Θέτει την κιμωλία στο σημείο Α, “σημαδεύει” το σημείο Β και, “βαράει” «απάν' κατ' απάνω» του...
Το αποτέλεσμα είναι μία ευθεία η οποία δεν έχει ορατές διαφορές από την ακμή του κανόνος.
...
Παρεσχέθη κάποια ένδειξη της άποψης ότι:
Όποιος θέλει να «κάνει μία παρέμβαση» (κοινωνική, επαναστατική κτλ) πρέπει να γνωρίζει πολύ περισσότερα από εκείνον που δεν θέλει. Εάν δεν γνωρίζει τόσα ή/και αν γνωρίζει λιγότερα, τότε, θέλει κάτι που δεν μπορεί, οπότε, ο “λαός” εις τον οποίον απευθύνεται, θα πρέπει να του πει το γνωστόν:
«Άμα δεν μπορείς, άσ' το».
Αυτά, τα λέμε από την αρχή... διότι, εν συνεχεία, έρχονται τα δύσκολα:
*****
-Διά τι οι άνθρωποι (πρέπει να) διδάσκονται μαθηματικά;;; (Η γεωμετρία - όπως, ήδη ελέχθη - είναι η κατ' εξοχήν μαθηματική επιστήμη).
-Μα, για να γίνονται μαθηματικοί... ήτοι, κατάλληλοι διά την μάθησιν. Για να μπορούν να τηρούν το υπό του Σόλωνος (του και θεμελιωτού της δημοκρατίας), ρηθέν:
«Τα αφανή τοις φανεροίς τεκμαίρου» («... να τεκμαίρεσαι, να συμπεραίνεις αποδεικτικώς»).
Το ρηθέν, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ορισμός του θεωρήματος, διότι, αυτό ακριβώς, γίνεται στα θεωρήματα: Εκκινούμε από πράγματα που φαίνονται (εκ πρώτης όψεως) και συμπεραίνουμε αποδεικτικώς πράγματα που δεν φαίνονται (ενίοτε, ουδόλως). Δυστυχώς, αυτό, δεν είναι (εντελώς) γνωστό επειδή, στο σχολείο, τα θεωρήματα, τα διδάσκουν ως ...αφηγήματα: Π.χ., το «Πυθαγόρειο Θεώρημα» είναι σαν τον ...δράκο του παραμυθιού. Τον σκότωσε ο Πυθαγόρας, δεν έχουμε ...άλλον δράκο για σκότωμα. Άρα, ποτέ δεν θα μάθουμε εάν μέσα στις σχολικές τάξεις υπάρχει (π.χ.) ένας “Πυθαγόρας”. Διά να το μαθαίναμε, θα έπρεπε να είχαν τεθεί, ενώπιόν του, παρόμοια προβλήματα...
-Ποίοι όμως, θα του τα θέσουν;;;
-Μήπως, αυτοί που γνωρίζουν πόσα από τα φανερά που ευρίσκονται ενώπιόν μας θα αρκούσαν διά να συμπεράνουμε ή/και να προβλέψουμε με ακρίβεια αυτά που θέλουν να παραμένουν κρυφά;;;
-Πόσα από τα κρυφά, θα μπορούσαμε να τα συμπεράνουμε ή/και να τεκμηριώσουμε εάν είχαμε καλλιεργήσει αυτή την ικανότητα;;; (Και όχι να την υποκαθιστούμε με αναπόδεικτες εικασίες.) Αυτό και μόνον, αρκεί, δια να εκδιώκεται, ολίγον κατ' ολίγον, η γεωμετρία, από τα σχολεία...
Υπάρχει και άλλο:
Στην γεωμετρία, μαθαίνουμε, να κατασκευάζουμε ζητούμενα, χρησιμοποιώντας δεδομένα... Να μετασχηματίζουμε τα δεδομένα ώστε, τα ζητούμενα να ευρεθούν, τα κατασκευαστέα να κατασκευαστούν, τα ποιητέα να ποιηθούν. Πρόκειται για το: «όπερ έδει ποιήσαι», που γράφει ο Ευκλείδης, μετά από την επίτευξη εκάστης γεωμετρικής κατασκευής. Δεν είναι τόσο γνωστό όσο το: «όπερ έδει δείξαι» (λεκτικώς, τουλάχιστον) αλλά, θα πρέπει να γίνει. Η γεωμετρία είναι “ποιητική” επιστήμη (εάν ως ποίηση δεν εννοούμε μόνον την λογοτεχνική στιχουργία). Η γεωμετρική κατασκευή - όπως και κάθε άλλη (π.χ. κοινωνική) θα επιτευχθεί με λογικές ενέργειες - όχι με ευχές... ήτοι:
- Εξετάζοντας και αξιοποιώντας τις ιδιότητες των δεδομένων και όχι (μόνον) τις επιθυμίες μας...
- Χρησιμοποιώντας τις γνώσεις και τις ικανότητές μας και όχι (μόνον) επικαλούμενοι το ...“δίκιο” (ενίοτε ή, συνήθως, κάποιου που δεν μας έχει αναθέσει την υπεράσπισή του).
...
Ας δούμε ένα «φανερό» και αν, αυτό, μπορεί να χρησιμεύσει ως τεκμήριο κάποιου «αφανούς»:
Το «φανερό» είναι η «φανερή» μείωση της ύλης της γεωμετρίας, και το γεγονός ότι, αυτή, προβάλλεται («φανερά») ως αίτημα των ίδιων των μαθητών...
Και λέγω, τώρα, εγώ, ο “κακεντρεχής”:
«Βρε, καλώς τους, τους επαναστάτες... Ποία η γνώμη σας περί αυτής της μείωσης και αυτής της προβολής της;;;»
Δύσκολη η απάντηση: Διότι το “φόρτωμα” των μαθητών είναι τόσο “κακό” που το έχει καταγγείλει και ...ο ίδιος ο Κύριος Λάκης Λαζόπουλος...
Όμως, άλλα, προηγούμενα φανερά, έχουν καταστήσει φανερό (εις εκείνους που τεκμαίρονται) και το εξής:
Η τακτική του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το να “μπουκώνει” την ύλη με άχρηστα και να αφαιρεί τα χρήσιμα...
Αυτό, ίσως να μην είναι η τελική απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, αλλ', είναι τουλάχιστον μία καλή, αρχική αιτία για την ανταλλαγή απόψεων κατάλληλων για μία λαϊκή συνέλευση...:
«Λαϊκή», λέμε - όχι ιδεοληπτική (άλλη “κακεντρέχεια”...):
-Ποία πράγματα νομίζει ο λαός πως έπρεπε να μαθαίνουν τα παιδιά του στο σχολείο;;;
-Δεν νομίζει;;;...
-Ποία πράγματα πρέπει να σκεφθεί ή/και να μάθει για να αρχίσει να «νομίζει»;;;
...
Μετά από παρόμοιους προβληματισμούς, η σκέψη μας, μπορεί να πάει σε συλλόγους γονέων και κηδεμόνων... και, ακόμη, διδασκόντων σε ένα σχολικό συγκρότημα.
Εννοείται ότι, οι μαθητικές κοινότητες, θα πρέπει να εξεταστούν ιδιαιτέρως.
Και,... (δεν μπορεί να μην) εννοείται ότι αν τυχόν θέλουν, κάποιοι “επαναστάτες”, να έλθουν σε επαφή με όλους αυτούς... θα πρέπει να έχουν προετοιμαστεί επαρκώς.
...
Η “επιχείρηση προετοιμασία” αναδεικνύει δύο ζητήματα:
Α: Ότι μόνον όποιος θέλει πλήττει...
Β: Ότι εκτός από την πλήξη, υπάρχει και η ...σαστιμάρα.
Εξ ου και ο περιορισμός του όλου προβληματισμού εις την γεωμετρία την οποία επέλεξα ως ...μία “καλή αρχή” ή, μάλλον, “έναρξη”... -Αλλά, ποία συγκεκριμένως είναι, αυτή η έναρξη;;;
Εγώ, λέγω ότι είναι η προετοιμασία μίας συνέλευσης εις την οποία θα εγκριθούν οι κατάλληλοι διά να διδάξουν...:
«-Αστείο πράγμα!!!», εεε;;; «-Σπουδαία τα λάχανα!!!»
Λοιπόν, ας το δούμε από την σκοπιά της πραγμάτωσής του:
Αρχίζει από την κατασκευή ή, την αγορά του πίνακα και τελειώνει - αν τελειώνει - με το άρθρο που θα παραθέσω:
Article 26.
(3) Parents have a prior right to choose the kind of education that shall be given to their children.
Είναι παρμένο από:
The Universal Declaration of Human Rights
Σε τί μας χρειάζεται αυτό;;;
-Μόνο εις την περίπτωση που δεν προτιθέμεθα να εφαρμόσουμε πιστά το σχολικό πρόγραμμα αλλά, θέλουμε να κάνουμε και “μερικά άλλα”. Αυτά, τα άλλα, πρέπει να τελούν υπό την έγκριση των γονέων οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να τα εγκρίνουν...
«Σιγά το επαναστατικό!!!», εεε;;;
Λοιπόν, ας πάρουμε μία “ιδέα”:
Μόλις η συνέλευση θα εξετάσει την υποψηφιότητα του γράφοντος, θα τεθεί ενώπιον του εξής προβλήματος:
Η ιδιότης του γεωμέτρου, μεταβιβάζεται ...κληρονομικώ δικαίω από τους ιδρυτές της γεωμετρίας προς τους ...πιστοποιηθέντας υπό ...πιστοποιηθέντων (κ.ο.κ.), όπως είναι οι “καθηγητές”; -Και, δυνάμει τίνος διαθήκης... η οποία περιλαμβάνει, ως όρο, αυτήν την πιστοποίηση;
Το πρόβλημα τίθεται (ως “ιδέα”), διότι, δεν πιστεύω να νομίζει κανείς ότι, ο γράφων, έχει δεχθεί να πιστοποιηθεί από ανθρώπους τους οποίους θεωρεί ως υπόλογους για την καταστροφή της παιδείας... Και τίθεται έτσι, ώστε να θεωρηθεί ως «προσωπικό ζήτημα» και να παρακάμψουμε μία συζήτηση η οποία, παρ' ότι σχετίζεται στενά με το θέμα μας, θα παραβίαζε την όλη “οικονομία” του (λόγω πληθώρας «προσωπικού» υλικού που δεν μπορεί να συμπτυχθεί). Αρκούμαι, μόνον, εις το να επισημάνω ότι, το (γενικό) ζήτημα της αναγκαιότητας των “ειδικών”, δέχεται μία μόνο αντιμετώπιση: Την ικανότητα του λαού να τους κρίνει προκειμένου να τους εγκρίνει ή, να τους απορρίψει. Αυτό θα το αναλύσω, εάν ερωτηθώ (π.χ. στα σχόλια). Αλλά, μιας και μίλησα για «υπόλογους», θέλω να θέσω μία παραπομπή, προς ένα νήμα:
Διαβούλευση για την παιδεία
Θα μεταφέρω ένα απόσπασμα από το εισηγητικό κείμενο του νήματος:
«Πάντως, οι μαθητές και οι φοιτητές είναι οι καταλληλότεροι για να εξετάσουν τα θέματα της παιδείας. Και είναι πολύ σημαντικό, σε μία διαβούλευση, να είναι οι ίδιοι εισηγητές (ή, τουλάχιστον, οι περισσότεροι). Το προτιμότερο θα ήταν, μεταξύ των εισηγητών, να μην υπάρχουν εκπαιδευτικοί... εκτός και αν θέλουν να απολογηθούν για ο κακοποιό έργο που τους έχει ανατεθεί ή/και που έχουν αναλάβει. Και, όταν λέμε “απολογία”, δεν εννοούμε να μας πουν, απλώς: “Την δουλειά μου κάνω...” Μία κοινωνία εις την οποία ο κάθε “επαγγελματίας” απολογείται ενώπιον των θυμάτων του, έχει κάνει ένα βήμα μπροστά...: Εάν όχι προς την δικαιοσύνη, τουλάχιστον, προς την αυτο/αλληλο/επίγνωση.»
*****
Εν τω μεταξύ, εκκρεμεί η συμπλήρωση των θεμάτων της συνέλευσης που ανέφερα. Ας προσθέσω ένα:
Χειροτεχνική κατασκευή εποπτικών στερεών σχημάτων.
Αυτά, μπορεί να είναι μόνον συμπληρωματικά των σχημάτων που ευρίσκονται στο περιβάλλον μας. (Ερώτηση: πού, ποία και πόσα;)
Εδώ, μπορεί να προκύψει ένα άλλο περιεχόμενο για το “μάθημα” της χειροτεχνίας... Θα το πω με παραδείγματα:
- Ένα χαρτονένιο κουβαδάκι (π.χ. για τα μολύβια)... λέγεται: «Κόλουρος Κώνος».
- Ένα σπιτάκι με δικλινή ισοκλινή στέγη είναι μία σύνθεση ενός «Ορθογωνίου Παραλληλογράμμου» και ενός «Ισοσκελούς Ορθού Πρίσματος» Εάν το σπιτάκι είναι τετραγωνικό και η στέγη είναι τετρακλινής, θα είναι μία «Τετραγωνική Πυραμίδα». Εάν το ύψος της πυραμίδας θα είναι ίσο με το ύψος του πρίσματος, θα χωράει το 1/3 αυτού που χωράει το πρίσμα...: Γυρίζουμε το σπιτάκι ανάποδα, το επαληθεύουμε (π.χ. με φακές) και, μετά ρωτάμε: «Μπορούμε να το επαληθεύσουμε χωρίς να το αναποδογυρίσουμε;;;»
...
Και επειδή, αυτό το κείμενο πρέπει κάποτε να τελειώσει...:
- Εάν, τα παιδιά του δημοτικού μπορούν να αντιληφθούν αποδείξεις που, τώρα, προορίζονται για παιδιά του λυκείου.
- Εάν, τα νήπια μπορούν να μάθουν γραφή και ανάγνωση σε μισή ώρα...
- Εάν, όλα αυτά, γίνονται χωρίς καταναγκασμό αλλά, μόνον προς ικανοποίηση της φυσικής ανάγκης του παιδιού για γνώση και δημιουργία...
Τί αποδεικνύουν όλα αυτά;;;
«-Την επινοητικότητα αυτού που μπορεί να τα επαληθεύσει!!!», θα πει κάποιος...
Και όμως, άλλο πράγμα αποδεικνύουν:
-Την επινοητικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος το οποίο έχει ως σκοπό να παράγει ...απώλεια του χρόνου των παιδιών, χρόνου μαθησιακού, δημιουργικού κτλ... και να τον μετατρέπει σε χρόνο αμειβόμενης αγγαρείας...
Κάθε προσπάθεια που ανατρέπει αυτό τον σκοπό είναι επαναστατική. Εάν γίνει μαζικά, έστω και σε τοπικό επίπεδο και αν έχει αποτελέσματα, η κρατική εξουσία, θα προσπαθήσει να την καταστείλει ή, τουλάχιστον, να την περιστείλει. Και, τότε, μπορεί να έχουμε σύγκρουση. Η έκβασή της θα εξαρτηθεί από το πόσοι και ποίοι θα είναι οι υπερασπιστές της δημιουργικής μάθησης του παιδιού. Πόσα θα ξέρουν, πόσα θα μπορούν και πόσα θα είναι διατεθειμένοι να κάμουν.
*****
Αυτό το κείμενο ας θεωρηθεί ως μία (ίσως εκ των πολλών) προκαταρκτική “κουβέντα” μεταξύ εκείνων που σκέφτονται «να κάνουν μαθήματα σε παιδιά». Ερήμην μίας τέτοιας “κουβέντας” χωρούν δύο (συναφείς) παρατηρήσεις/ερωτήσεις:
- Γιατί να ...“σπάμε την πιάτσα” αυτών που ζουν από τα ιδιαίτερα μαθήματα;;;
- Γιατί δεν απευθυνόμαστε εις αυτούς τους ίδιους;;; Ήδη υπάρχει, εκ μέρους ορισμένων εξ αυτών, μία πολύ ενθαρρυντική ένδειξη:
http://ergatikilesxi.wordpress.com/2011/12/12/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%BC%CE%B1/
...
Ευχαριστώ, όσους είχαν την υπομονή να αναγνώσουν έως εδώ...
Αλεξίνοος.
